ankarac

islak avuclariyla

once kirpiklerindeki damlalari sildi

omzunu oteledi sonra

ilk defa yagmura yakalanmiyordu

ama

yoktu iste bir semsiyesi

gizli bir ankara gecesine

uzgun bir ayak sesiydi o sadece

savunmasizca

yuruyordu binalarin sacak altlarinda

bilmiyordu oysa

yagmur en cok oraya yagiyordu…

hafizasina kazinmisti o anlar

anilari islatiyordu yagmur

yagmur deli gibi yagiyordu

hizli yuruyemiyordu

agir geliyordu ayaklarina o gece

ve ilk defa

oluyordu…

unutmaya cikmisti yola

iste olmadi

yagmur gozyaslarini bile saklayamamisti…

“ ayni gece

annesini de ozlemisti

kardesinin II.siniftaki kirik karnesini de

acitiyordu her sey

aciyordu kendine

hayat bunu ona yapamazdi

hayata bir daha bakti

ve

bir baska kente giden

yabanci plakali , soguk renkli

bir otobusun camlarina yuzunu dayadi

geride biraktigi sehir

cok ozleyecekti onu

bunu unuttu…

 

ankara`ya küstü o gece … “

                                          Ekim , 10

 

f.k

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş