yazının sıcağındayım

yazinin sicagindayim sevgilim

yakiyorsun kirmizi collerde

eskimo tenimi

eskidim oysa

bir tarih dersinde

“bu savasta ulkeler kaybediyor “

sozuydum ogretmenimin

kaybettim ben…

kenarindaki kasabada o denizin

deniz olmustun gunduze

tenimde ayisigi vardi

dusup kirilmamana yakamoz oluyordum

tuz ve sarki yalnizligi bendeki

gittikce ayriliyordum

arkasinda insanlar birakan

“huzunlu insanlar“

o gemi oluyordum…

ayse annemin yaptigi

havlu kenarlari gibi

kenarindan yuruyorum hayati

– icimde annemin ogutleri –

luzumu yok sevgilim

degistirme yolunu…

yazinin sicagindayim sevgilim…

Ekim , 10

f.k

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Paylaş